Kasztanowiec zwyczajny | Aesculus hippocastanum

Kasztanowiec biały (Aesculus hippocastanum), drzewo z rodziny kasztanowcowatych , pochodzące z gór pd. części Półwyspu Bałkańskiego, gdzie rośnie w lasach na wys. 1000 - 1300 m n.p.m.; występuje również na Kaukazie; sadzony powszechnie w Europie, także w Polsce, w parkach, wzdłuż dróg i alei. 

W lecznictwie stosowane są: nasienie kasztanowca - Hippocastani semen (Semen Hippocastani), kora kasztanowca - Hippocastani cortex (Cortex Hippocastani), kwiat kasztanowca - Hippocastani flos (Flos Hippocastani), nikiedy liść kasztanowca - Hippokastani folium (Folium Hippocastani), niedojrzały owoc kasztanowca - Hippocastani fructus immaturus (Fructus Hippocastani immaturus), mieszanina saponin wyizolowanych z nasion - escyna oraz wyizolowana z kory kumaryna - eskulina. 

Escyna, flawonoidy i kumaryny, zawarte w wyciągach z owoców, kwiatów, kory i liści kasztanowca działają uszczelniająco na ściany naczyń włosowatych, zmniejszają ich kruchość (eskulina, flawonoidy), przeciwdziałają stanom zapalnym i zastojom żylnym(escyna, eskulina). Nasiona kasztanowca służą do otrzymywania beta-escyny stosowanej do produkcji preparatów przeciwzapalnych, przeciwobrzękowych i uszczelniających naczynia krwionośne. Wyciągi z kwiatów i liści kasztanowca wchodzą w skład preparatów stosowanych w stanach zapalnych żył podudzi i guzków krwawicznych (hemoroidów). 
Z kory otrzymywana jest esculina stosowana do produkcji pudrów światłochronnych i preparatów uszczelniających naczynia krwionośne.

Do środkowej Europy kasztanowiec dotarł w XVI w., a do Polski w XVII w. Jako drzewo dekoracyjne. Poszczególne surowce otrzymane z kasztanowca stosowano w Europie jako środki: wykrztuśne (liście), ściągające i przeciwreumatyczne (kwiaty), przeciwgorączkowe (kora).

Źródło
dr Henryk St. Różanski 
"Zielarstwo i metody fitoterapii. Wszystko o ziołach i preparatach ziołowych". 
www.rozanski.henryk.gower.pl/fitoterapia2.htm

"Encyklopedia zielarstwa i ziołolecznictwa" 
pod redakcją Haliny Strzeleckiej i Józefa Kowalskiego 
Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2000