Szałwia lekarska | Salvia officinalis

półkrzew z rodziny jasnotowatych, pochodzący z obszaru śródziemnomorskiego, uprawiany w środkowej Europie, w Ameryce Pn., także w Polsce, również jako roślina ozdobna. 

W lecznictwie stosowany jest liść szałwi - Salviae folium (Folium Salviae) z trzech podgatunków, różniących sie morfologią i składem olejku eterycznego. Wyciągi z liści działają antyseptycznie i grzybobójczo, ściągająco i przeciwzapalnie, hamują też wydzielanie potu i laktacje. Szałwia wchodzi też w skład mieszanek i preparatów stosowanych do płukania jamy ustnej i gardła, przy nadmiernym poceniu oraz w zaburzeniach trawienia. Olejek stosowany jest w przemyśle perfumeryjnym i spożywczym. Liście sa znaną przyprawą. 

Szałwia lekarska znana była już w starożytnej Grecji jako roślina lecznicza i przyprawowa; jej właściwości lecznicze opisywali: - Dioskurides i Hipokrates. W średniowieczu o jej zastosowaniu leczniczym pisała św. Hildegarda, a edyktem Karola Wielkiego została wprowadzona do uprawy w Europie. Z szałwią łączono wiele przesądów, legend i praktyk magicznych. Od wieków uważano ją za rośline zapewniającą nieśmiertelność i wieczna młodość; nazywano ją - ambrozją.

Źródło
dr Henryk St. Różanski 
"Zielarstwo i metody fitoterapii. Wszystko o ziołach i preparatach ziołowych". 
www.rozanski.henryk.gower.pl/fitoterapia2.htm

"Encyklopedia zielarstwa i ziołolecznictwa" 
pod redakcją Haliny Strzeleckiej i Józefa Kowalskiego 
Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2000